मग्रूर काजव्यांचा संचार होत आहे पणती जपून ठेवा अंधार होत आहे! वाटेत सावल्यांचे थांबे नकोत मजला माझ्याच सावलीचा मज भार होत आहे! झाली नवीन ओळख,माझी मला अशी की ऐन्यासमोर चिमणी बेजार होत आहे! सुरवंट वेदनेचा कोषांत वाढताना फुलपाखरु मनाचे हळुवार होत आहे! हे कोणत्या ऋतूचे नादावलेत पैंजण? एकेक पाकळीचा गुलजार होत आहे! —सत्यजित

आड वाटेवरच्या देवळात ,चैतन्याचा गाभारा नाही मुर्ती, नाही शिळा, पुजेसाठी अंतरात रिक्त गाभाऱ्याच्या सलगीने सभामंडप आहे उभा येता जाता वाटसरू तिथे घेतात शांत विसावा गाभाऱ्याच्या डोक्यावरती कळसाचा मुकुट चढवला नाही सोने ,नाही तांबे,दगडाच्या नक्षीने तो सजला झाडे वेली पानांची भितींवर छान नक्षी रंगली रानातल्या फुलांनी बहरुन आणखीनच शोभा वाढवली खळ खळ वाहणारा बाजूचा ओढा ओंकार नाद करत होता देवळातल्या आरती साठी जणू तो टाळ घेऊन तयार होता चहू बाजूनी देवळाला वृक्षांनी वेढले होते त्या वृक्षांवरचे पक्षीच जणू तिथले पुजारी होते कुठे एखादा कोकीळ पहाटेची काकड आरती गात होता शेजारतीचा मान मात्र रातकिड्यानी राख