काही कविता सुचलेल्या, काही चक्क पाडलेल्या, काही कविता छोट्या, तर काही उगीच वाढलेल्या... काही कविता भिजवणा-या आषाढातल्या धारांसारख्या, काही लागतात जीवाला, वळवातल्या गारांसारख्या.. काही असतात सरळ सोप्प्या होतात त्यांची गाणी, हाती येत नाहीत काही; अळवावरचं पाणी.. काही असतात साध्यासुध्या स्पष्ट असतो अर्थ, तर काही "ग्रेस"फुल्ल नादी लागणं व्यर्थ... काही असतात लाजाळू त्यांची बनते वही, काही इतक्या उतावीळ 'लाईकू'न घ्यायची घाई.. कशीही का असेना कविता असते सई, एकदा हात धरला की साथ सोडत नाही..

मित्रांसंगं मला जाऊं द्या की रं मला बी पान्यात खिळू द्या की अंगात वारं भिन्नू द्या की रं मला बी पावसांत भिंजू द्या की ——- (चाल क्र. १) गच् झाकून टोपलं भाकार पिठलं शेताकडं चालूया लप् लप् लुगाड टाचून धोतार खोचून लावनी करतिया लग् बग् इरल्याखाली गानं घुमूं द्या SS इरल्याखाली गानं घुमू द्या की रं, मला बी कामावर यिऊं द्या की ——- (चालीत बदल – चाल क्र.

विमान असते धावत जेव्हां, वाटे जीवनी सर्व मिळावे उंची गाठतो, कळते तेव्हां, वाटे जीवनी गुपित कळावे विमान असते धावत जेव्हां, हद्द होते सरहद्दींची उंची गाठतो, कळते तेव्हां, हद्द एक गोल पृथ्वीची विमान असते धावत जेव्हां, वैभव मागे सरकत असते उंची गाठतो, कळते तेव्हां, वैभव डोंगर द-यात असते विमान असते धावत जेव्हां, आपुले जग आपुले असते उंची गाठतो, कळते तेव्हां, आपुले जग आपुले नसते विमान असते धावत जेव्हां, काळ मागे मागे जातो उंची गाठतो, कळते तेव्हां, काळ मागे मागे येतो विमान असते धावत जेव्हां, मोल असते वेगाचे उंची गाठतो, कळते तेव्हां, मोल खरे नियंत्रणाचे विमान असते धावत जेव्हां, वाटे हवी हवाई सु

आज पहाटेच कोसळला एक जुनाट निर्मनुष्य वाडा अन त्याला साथ देणारा चिमणीपाखरांचा खोपा नजर आपसूक शोध घेऊ लागली हरवलेल्या अस्तित्वाचा पण तुटक्या घराच्या काही काटक्याच फक्त उडत होत्या स्मशानराखेसारख्या. बुल्डोजरच्या कोलाहलात हरवलेले उमलत्या चोचींतले कोवळे स्वर ढिगाऱ्याखाली गाडली गेलेली चिवचिवणारी अखेरची धडपड मनात चर्र झालं पण… शहाण्या माणसाकडून तिला एवढंतरी बाळकडू मिळालं पिलांना घेऊन चिमणी उडाल्याचं मला मागाहून कळालं.