का कुणास ठाऊक उगाच मन उदास होत आतल्या आत कुढत असतं. अपेक्षांचं ओझ उगाच खांदयावर पेलत असतं , पूर्ण झाल्यातर आनंद नाही तर रागराग करत बसतं. मनाचा खेळ सारा , घटकेत भविष्यात तर, घटकेत भूतकाळात तरंगळत असतो. वेध घेता भविष्याचा भूतकाळ पायाशी घुटमळत असतो , पाऊल टाकता पुढच चर्र्कन भूतकाळ झोंबून जातो. असचं जगतो प्रत्येकजण गटांगळ्या खात, पण वर्तमानाचा कुणाला पत्ताच नसतो. कर्णी सगळी मनाची, पण दोष मात्र चेहऱ्याला क्षणांत हसरा तर क्षणांत हिरमुसलेला. काय हवं असत या मनाला? एकदा विचारावं त्यांनी त्याच्याच मनाला मग कळेल घालमेल चेहऱ्याची. आकाशात ढग दाटावे तसे विचार येतात भरून , कधी गर्जना तर कधी सर येते धा

ब्लॉग दुवा : http://www.apurvaoka.com/2017/03/poem-moon-sky-stars-memories-marathi.h… राऊळी या मनाच्या वृत्तः भुजंगप्रयात जसा चंद्र हा या महाली नभाच्या तशी ती वसे राऊळी या मनाच्या तिला काढिता घोर अंधार दाटे स्मृती राहती या रुपे चांदण्यांच्या तिला वाटले तोडुनी बंध जावे न मी आड आलो तिच्या निर्णयाच्या तशी

तसा चोख असतो ताळा आमचा , दिसा -मासाच्या गणिताचा. कुणाची तरी वाट बघत, जागलात, काही उत्तर रात्रीचे प्रहर. ते ही वळते केलेत , संधीकालाच्या वजावटीत. ओंजळीत चेहेरा झाकून रडलात , ते ही होरे जमा धरलेत, ग्रहणाच्या हिशेबात. तसा चोख असतो ताळा आमचा , दिसा -मासाच्या गणिताचा. उरलं सुरलं केलं वळतं घसार्‍याच्या आकडेवारीत तसे काही बाक़ी नाही देण्या घेण्याच्या हिशेबात . तसा चोख असतो ताळा आमचा , दिसा -मासाच्या गणिताचा. (मुठभर राखुंडी हातात ठेवून आयुष्य म्हणाले, हीच काय ती गंगाजळी इतक्या वर्षाच्या ताळेबंदात )

गडद काळ्या अंधाराला फुटे वाचा अर्धा घाव काळजात राहिला कुणाचा रिमझिम अशी डोऴ्यांत लागली नाचू गाभार्यात आठवणींची भेट पुन्हा वेचू पिऊनी धरणी रात्र निजली तरी कशी दिशांना जाग आली थकले सारे दीप व्यथांचे जळूनी गेले पथ कुणाचे