नमस्कार मित्रहो, गेले अनेक दिवस मी मिपा वरील खरडवही पाहुणा बनून वाचलेली आहे. आज प्रथमच सदस्य बनून लेखनाचा श्रीगणेशा करतोय. 'काचा'वर म्हणजेच whatsapp वर टिकटिक वाजली डोक्यात या गाण्याचे विडंबन तर सर्वत्र फिरत आहे. या गाण्यातील बोल ऐकून माझ्या गटामधील काही महिला सदस्यांनी याआक्षेप घेतला त्यावेळेस मला सुचलेले या गाण्याचे विडंबन आज सादर करत आहे. माझा मिपावरील लेखनाचा हा पहिलाच प्रयत्न असल्याने चू.भू. द्यावी घ्यावी.

निशब्द राहिलो जरी मी पाहुनी सारे न्याहाळले कायम तुज विसरुनी तारे, भावनेस शब्दांची जोड का हवी कधी ओळखशील माझी ओढ हि खरी...

'अमर प्रेम' या चित्रपटामधील 'रैना बीती जाए'या हिंदी भावगीताला मराठीमध्ये साकारण्याचा हा प्रयत्न... काही चुकलं असेलतर सांभाळून घ्या.. अजून जागी दोन लोचने नाव तुझे अधरांत सख्या रे सरत चालली रात कुठे राहिला श्याम सावळा लागे न डोळ्यासी डोळा का मजला वचनात बांधुनी उगा फिरविसी पाठ सख्या रे सरत चालली रात झुरते कधिची रात्र बोचरी दुःस्वप्ने घेतात भरारी कुठली वैरीण सांग मुकुंदा तुझी अडविते वाट सख्या रे सरत चालली रात बावरलेली प्रीत दिवाणी अन राधेच्या डोळा पाणी गेला सोडून श्याम सखा तिज लोटुनीया विरहात सख्या रे सरत चालली रात © अदिती शरद जोशी http://unaadpaus.blogspot.com

दाटून मेघ येता अवचीत सांजवेळी त्या संथशा नदीला सुचल्या अबोल ओळी.. हुंकार गर्जनांचा देई कुठून हाक, का मेघ सावल्यांना पुसती सवाल लाख? काळोख भेदणारी ये वीज लखलखूनी... घनदाट रात गाई मग एकटीच गाणी.. विरहात पोळलेली धरती पुन्हा नव्याने, उमलून आज येई मन दरवळे सुखाने! ही ओढ आगळीशी पूर्णत्व आज साधे मन होऊनी भुपाळी परतूनिया निनादे !! © अदिती जोशी

मी प्रथमच एक गझल लिहण्याचा प्रयत्न केला आहे. ओढून ताणून आणलेल्या शब्दापेक्षा त्यामध्ये भावना याव्यात या हेतूने लिहलेली माझी ही पहिली गझल आहे. या गझल मध्ये मी ऱ्हस्व - दीर्घ, नुकता, रदीफ किंवा काफिया या पैकी कशाचाही योग्य वापर केला नाही याची मला कल्पना आहे.

मंगेश पाडगावकरांची माफी मागून झोपेत वर्गात येणे, अन येऊन पुन्हा झोपणे ओळखून आहेत सारे , presenty साठी तुझे फक्त येणे भर दुपारी लेक्चर ला, पेंग तुला का यावा लागताच डोळा तुझा, प्रश्न नेमका तुलाच विचारावा तुझ्याच पेंगुळलेल्या डोळ्यांनी तुझ्याशी असा दगा का करावा तुझ्या निर्भत्सनेचा अर्थही तुला न उमगावा फेकलेल्या खडूचा नेमही चुकावा झोपेतल्या बरळण्याला तुझ्या, कोणी आपला अपमान का समजावा घेता छोटी डुलकी तू, अचानक यावा मोठा वारा अन जागी होऊन तू, करावास कुठे आहे मी चा देखावा अन वर्ग सारा हास्य कल्लोळात बुडावा