कविता

कुणास ठाउक बाग कुणाची कुणी शिंपली हिरवी झाडे तारुण्याचे मोल, कुणाच्या हाडांची अन झाली काडे हिरवळ दिसते, पानोपानी मंजुळ किलबिल मंद स्वरांची जागोजागी खूण सापडे चराचरातिल अद्वैताची विश्वाचा हा जरी कोपरा कोप-यातले विश्व सुखाचे भय- क्रोधाला इथे न थारा इथे न वाढे तण्य फुकाचे आनंदाने भोग दान हे घाल तशी भर अपुली काही किंवा केवळ पाही इतुके कीड- वाळवी लागत नाही ठेव आठवण त्या पहिल्याची झाड लावले येथे ज्याने आपसूक मग सुचेल तुजला पुढच्यासाठी ठेवुन जाणे -- अमेय

अक्षर अक्षर ओघळताना झुळझुळणारे शब्द कवीता हृदयाचा आकार मनातील सुप्त सुकोमल भाव कवीता आशय गर्भित गूढ कथानक विश्लेषक तळ ठाव कवीता कळणारी न कळणारीही अंतरातली धाव कवीता कोण कुणाचा कधी न होता होता नव्हता डाव कवीता आस जनाची कणव जगाची गाभाऱ्यातील घाव कवीता मेघजळातिल गुदमरलेल्या सहवासाची हाव कवीता विलय पावलेल्या पर्वातील हळवा क्षणगुंजारव कविता सखी सोयरी जन्म तारिणी दु:ख हारिणी सरिता कविता दाहक पावक श्रावक वाहक बखर जन्म जन्मांची कविता आले गेले मुक्त जाहले मुक्त मौक्तिकांचीही कविता एकांतातील एकांताचा, द्वैताचा आलेख कवीता ……………………. अज्ञात

विखुरले आरसे शब्दांचे प्रतिबिंब न्हाइले आठवणी कातळ विरले झरले पाणी ओंजळीत अडखळले कोणी मय कथा जाहल्या जन्माच्या अनुशेष शेष मन अनवाणी पाऊल न वा चाहूलहि ना अवशेष शोध हा मूकपणी विलयली सकल लाघव वाणी हृदयी अवखळ सागर करणी उरली अवघड अक्षर लेणी ही व्यथा कहाणी प्रौढखणी ………………… अज्ञात

सजतानाही थिजलेली ती  रोज मनाचे द्वंद्व मनाशी  भिंतीवरती बापुडवाणा  दिवा एकटा जळे स्वतःशी  बोथटलेली जुनी वेदना  जशी काजळी दिसे दिव्याची जळता अवचित विझून जाणे  हीच वंचना जन्मभराची  अशा तमातुन प्रकाश कोठे  कुणी कुणाचा ना कैवारी दिवा जळो वा शील, सुखाचे    मोल सारखे त्या बाजारी  तिजला ठावे दैव स्वतःचे  आयुष्याच्या सरत्या वाती   जोवर आहे तेल वाहते  दाह सोसणे उरले हाती  -- अमेय

गूढ भाषा नयनांच्या मृदुल आसवे झेलीत ओंजळ हृदयी जागल्या स्वप्नांच्या .... मौनाहूनही मूक असे हृदयबिंबही तरी दिसे धुंद मनाने छेडीत जाव्या अगणित तारा देहाच्या .... गूढ भाषा नयनांच्या परी कधीतरी अश्रू ढळावे कधी ज्योतीवर पतंग जळावे मनी साचल्या कृष्णघनांतून सरी बरसाव्या दु:खाच्या .... गूढ भाषा नयनांच्या आयुष्याच्या स्वप्नंझुल्यावर शोधीत जावे आकाशी घर डोळे मिटुनी हात गुंफुनी मिठीत मिटावे सजणाच्या .... गूढ भाषा नयनांच्या

नको फुलवूस श्वास नको हताश होऊस तुझ्या अंगणातही रे आता पडेल पाऊस येता बरसून धारा मेघव्यथेला घेऊन सहवेदनेची दिठी, डोळा जाईल भरून जाणीवाही नवनव्या उरातून वाहतील जे ना आकळले कधी माग त्याचा काढतील असे जगासाठी जुना तुझा पहिला असेल कायामन भिजताना खूप काही गवसेल नको आकांत जिवाचा नको पाण्यामध्ये देव फक्त स्वागतासाठी तू भुई नांगरून ठेव -- अमेय

अतृप्त असावे सारे मन तृप्तीतूनच पाही तृप्ती'ही असते क्षणिका अतृप्ती चिरंतना'ही मानवास जन्मी एका नीज सांगे ति ही काही मन क्षणात चाखे तिजला अन् क्षणात काही नाही सारा हा जन्म तरिही का धावे तिच्याच पाठी मरणाही भेटी येता अतृप्ती उरते गाठी ऐश्या या अतृप्ती'ला मी देतो एक सलाम मन तृप्तीचे ना वैरी अतृप्तीचे न गुलाम ==०==०==०==० ************* अत्रुप्त *************

वळे न माथा दिशा एकली मूक चालणे आता स्पंदने हरवली आकाशी पार्थिव उरली गाथा काहुर ब्रह्मानंदी विरले कवेत तुझिया नाथा भोगुन झाले प्राक्तन आत्मा म्हणे जाहलो जेता मी-माझेपण, रिक्त-रितेपण व्यथाच नाही दाता निराकार आकार तुझे परिपूर्ण जाहली गीता ………………… अज्ञात

महाग जगणं कलंकी पदवी, बंबाळ चिरंजीव अश्वथामा !!!! मिळतात गळा घालून माळा, कापतात नरडी माघारी !!!! नेसतात सोवळे घालतात डाका, डोमकावळे रातंदिन !!!! भेटते यश नाहीत पैसं, उघडी मांडी टीचभर !!!! महाग मरण नाही सरण, गटारी भरल्या मूडद्यान्ही !!!! श्री. साजीद यासीन पठाण

प्रेमाच्या उगमी येथे, सहजी कवित्व झरते जे बोलत जातो मी ही ते ते कवित्व होते जरूरी ना काव्यगुणांची श्वासासम सहजी येते कुणी न करताही तेथे ती-कविता होऊन जाते उस्फूर्तता ही कैशी?, प्रतिभेशी नाही घेणे ते देवाजीच्या घरचे सहजाचे साधे लेणे. कधी हात तिचे दिसतात मज मेहेंदी दिसून येते स्पर्शाची अठवण का ही? मग मनात उरुनी जाते? शरीराचा गंध तसाही मज वेडाऊनच जाई शब्दांचे सरते काम अन कविता केवळ राही प्रेमाच्या गावापाशी मी भिऊनी उभा आहे. आकर्षणी सीमा रेषा हलकीच मधेही आहे. हे नकळत कैसे कोडे ठरवून मनाला पडते? सुटकेची आली वेळ तरी सुटका कोठे घडते???