कविता

पुन्हा नव्याने फुलती स्वप्ने पुन्हा नव्या उलगडती वाटा पुन्हा नवी अधरांवर लिहिली नाविन्याची लोभस गाथा अस्तित्वाचा नवा अर्थ अन् जगणे सारे नवेच झाले बुरसटलेले पाश तोडुनी नवे पाखरू नभी उडाले... नव्या नव्याची नवलाई ही व्यापुन घेते सारे जीवन नव्या नभीची नवीन बिजली छेदून जाते जुने कृष्ण घन नव्या सुरांची नवी भुपाळी नवी सुगंधी पहाट गाते अधीर राधा पुन्हा नव्याने श्यामनिळ्याची होऊन जाते!! © अदिती जोशी 11.6.13

खंतावून सोडणारी एक अस्वस्थ पोकळी.. हुरहूर आजवर अव्यक्त राहिलेली.. त्या सूक्ष्म वेदनेला स्मरून खरडतोय काही... कविता बिविता जे काय समजायचं ते समजा.. तिच मला टाळण फलाची इच्छा मनात न धरता कर्म करा म्हणे... प्रेम करता येईल अस? फलेच्छा सोडून...?? कर्म आणि फलेच्छा वेगळी कुठे आहे इथे?? सगळ एकच दिसतंय...तुझ्यात...

त्या इवलुश्या पानावरती शब्द चिमुकले सांडत होते फुलपाखरापरी फडफडणारे कवितेचे मन भासत होते अलगद कागद हातावरती हाताच्याही बोटावरती मन बोटासंगे बोलत होते शब्द चिमुकले सांडत होते बरेच काहि अवती भवती भोवतालीच्या ओठावरती सार तयाचे मांडत होते शब्द चिमुकले सांडत होते मी न माझी, माझे न काहि माझ्यासाठी मीपण नाहि नाहि नाहि म्हणता म्हणता कवितेला मी सांगत होते ओळी ओळीवर अक्षरांचे पुंजकेच जणु साठत होते शब्द म्हणुनी शब्दासंगे कवितेचे मन डोलत होते शब्द चिमुकले सांडत होते शब्द चिमुकले सांडत होते...

गूढ धीर गंभीर मेघदळ स्तब्ध अचल का वारा ? चंचल मन बेभान चिंतनी पहाटेस पट कोरा रुधिराचे घर विषम स्वरांचे हृदयी अलख चकोरा अंतर्यामी कल्लोळांचा सागर उसळे खारा नकोच वाटे पण ना त्यजवे कर्तव्याचा तोरा आस आंसवे अभिलाषेची गोचिड सम अंगारा पंख निखळले मिटले डोळे अंध दिशा धांडोळा ना कळते आकळते मग हा जन्म कसा वानोळा ? ........................अज्ञात

प्रेरणा खरेतर वेगळे सांगणे न लगे.

........................१............................. रागवलेली ती, समजूत काढणारा मी रागवलेला मी, समजूत काढणारी ती या दोन विरुद्ध गोष्टी आहेत . ती रागावली कि तिची समजूत काढणे सोपे आहे ते जमते आजकाल मला पण तिच्यावर रागावून ती समजूत काढत असतांना रागावलेलेच राहणे फार अवघड असते ते अजूनही जमलेले नाही मला . कसं असतं ना, समजूत काढणारा नेहमीच समजूतदार असतोच असे काही नाही पण सांगणार कोणाला? ........................२............................. रागावलेली ती लगेच लक्षात येते रागावलेला मी तिला कळतोच असे नाही कां कळूनही वळत नाही? . आपल्या माणसावर रागावणे हा आपला हक्क जरूर आहे . पण आपलं माणूस आपल्यावर राग

आवर्तनात भिरभिरताना एका क्षणी गेला तोल; वेळ उथळ तळ नाही म्हणून जमेना बुडी खोल; कवच बापडे गळून पडले आत-बाहेर उरले फोल.

का उदास, आज वाटे मला श्वास श्वासात, जीव हा कोंदला ll १ ll हृद्य आठवांचा, काय हा उमाळा नेत्रातूनी अश्रूंचा, हाय तोल गेला ll २ ll विराण स्मृती, करिती मनी गलबला का दिशा नित्य, गवसेना पाखराला ll ३ ll जुनाच गुंता, न सोडवी मनाला मिळे संकेत, असा नव्या वादळाला ll ४ ll अडकलो पुन्हा, जुन्या कड्या कपारीला बुजेना चिरा, जो जो मी सांधला ll ५ ll मागतो आधार, फिरुनी त्या अंबराला मज दाखवी, नव्याने निरभ्र चांदण्याला ll ६ ll - सार्थबोध

काही बोलू कशाला, झालेत शब्द आसू आयुष्य ओघळून गेले, आणि कितीक सोसू ll १ ll त्यांचे रक्तही बदलले, वागणे असे बेताल आम्ही तुमच्यातले नाही, आम्हा रंग नका फासू ll २ ll तुमच्याच दोर हाती, केले विषण्ण जगणे आमचेच नशीब होते, आम्ही कोणास कोसू ll ३ ll भरवसा होताच आमचा, शब्दावर माणुसकीच्या चुकलो; सापडलो आम्ही, नका दुसऱ्यास नासू ll ४ ll मारून आम्हास तरीही, उजळ तुमचा माथा नाही बदलणार दुनिया, असे लागले भासू ll ५ ll आहे ठाऊक काहींना, चांगुलपणा आमचा तो जगू दिलेत न तुम्ही, मरणोत्तर पुतळ्यात वसू ll ६ ll येईल तुमचाही अंत, तो दूत फटकारेल तुम्हा दावण्या पुरावा माणुसक

चल एक गुन्हा, दोघे मिळून करूया आणि मग परत, आपापलं जगूया पाऊस पडला नाही तरी आपण मात्र भिजूया पावसात कोरडे राहण्यापेक्षा नभालाच फितवूया .....चल एक गुन्हा, दोघे मिळून करूया परीघ आहे तुलाही परीघ आहे मलाही परीघातच राहून आपापल्या त्रिज्या थोड्या वाढवूया .....चल एक गुन्हा दोघे मिळून करूया किंवा शहारलेल्या चांदण्यात कधी नुसते बोलत राहूया खूप वेळ......रात्रभर.... नुसते बोलतंच राहूया .....चल एक 'सभ्य' गुन्हा, दोघे मिळून करूया आणि नाहीच जमलं काही तर नजरेनेच सांगूया अनाहूत या 'वाटण्याचा' सोहळा साजरा करूया .....चल एक गुन्हा, आवर्जून करूया आणि मग परत आपापलं जगूया