कविता

तळ्यात डोकावतांना दिसत होते प्रतिबिंब । काही होते माझे , अन काही माझे पण तुला समजावून सांगण्याचे वेडे हट्ट अन तुला गमाविल्याचे कारण…. सर्वकाही … का मिटावे तू पान असे अलगद पुसावी झोप पडताच थेंब मग खेळ उथळ तरंगांचे मन मात्र ओले शोधण्यात प्रतिबिम्ब.…. कधी माझे , अन कधी माझे पण …!

सांज होता वाट आंधळी जनावरांची काया भयाण करणारी मात्र , जंगल म्हण्जे जनावरेच नि शहर असायला माणसेच असा काही नियम नाही रक्त वाहिले का कुणी पाहिले का खोल किती जखमा चौकशी चा चष्मा घातले लोखंडी सळे वय होते खुळे सगळे मात्र कळे तरी निरपराध मी रोज रोज तेच रस्ते वेगळे नावे वेगळी भुकेल्यांची ताटे भरली उद्वेगांची गर्दी निराशेत सरली वेशी वर लखतरे मोकाट जनावरे लपलेली 'समोर' मात्र 'न' दिसणारी रडणारी ओरडणारी सोसून छळ प्राण सोडणारी निष्पाप… निरागस लक्ष वेधणारी निर्लज्जांचे , बाधिरांचे, पुन्हा एक बातमी उद्या च्या अंकात सांडलेल्या स्याहीनं ओरबाडलेल्या कागदावर लिहिणारी… सांज होता वाट आंधळी जनावरांच

हे विहगांनो चला घेउनी मेघांपलिकडल्या द्वारी खेळ मनस्वी शतरंगांचे फेर धराया गाभारी उणे पुराणे जग वाटे हे कल्प नवा रुजवू देही फुलवू या स्वप्नांचा चोळा दूर करू विवरे सारी रंग बघू प्रमदेचे आणि तृप्त फिरू रत माघारी पुन्हा एकदा तोच शहारा उमलवुनी मन दरबारी ........................अज्ञात

सात स्वरांतिल सूर वाहिले दूर राहिले काही सुप्त काहिली झाले त्यातिल उलगडले नच काही गुच्छ बांधले जपले मार्दव अंगिकारले देही विस्कटलेले तळी झाकले वर्ज्य न केले तेही श्वासांची स्पंदने गोमटी कधी विकल अवरोही आरोहात कथा वचनांच्या व्यथा गूढ संदेही विरघळल्या न जळाल्या समिधा दिशा पेटल्या दाही दाह जाहले प्रतिमा अंकित प्रियकर त्यात विदेही खेळ क्षणांचे दीर्घ वेदना कंड सुखावह तरिही तलम ओंजळी एकांताच्या जळ करतळ निर्मोही मेघ पापणीआड बिंब प्रतिबिंब स्वप्नवत पाही जीवन लयमय ऋतू आगळा चिन्मय पवन सदाही ..............................अज्ञात

समुद्राच्या अंगी आवेग भिनायला भरतीची जोड लागते . संध्येला कातर व्हायला सूर्यास्ताची वेळ लागते . चातकाच्या आतुरतेला वसंताची ओढ लागते . पाण्याला नितळ व्हायला स्वच्छ सूर्यप्रकाश लागतो . मातीला गंधाळायला पहिल्या पावसाची सर लागते . प्राजक्त ओघळायला पहाटेची साथ लागते . मोगर्‍याला गजरा व्हायला धाग्याची गाठ लागते . मऊ साय धरायला दुधाला धग लागते . साध्या पाण्याचे थंडगार तुषार व्हायला कड्यावरुन कोसळावे लागते . हवेला कुंद व्हायला धुक्याची हाक लागते . इतकचं काय, चंद्र उठून दिसायलासुद्धा रात्रीचे आंगण अन् चांदण्यांचे कोंदण लागते . पण तुझं तसं नाहीये गं तुझं...

माझे ऑफिस ऑफिस , कसे दिसते भकास। वाजले दहा तरी...., नाही कुणाचा तपास॥१॥ माझे ऑफिस ऑफिस , आस सेवेची धरावी। ग्राहक देव भव....., सेवा तयाची करावी॥२॥ माझे ऑफिस ऑफिस , कसे वाटेना आपुले। जणु टाटा अंबानीने..., त्याला विकत घेतले॥३॥ माझे ऑफिस ऑफिस , पहा कँप्युटर आलं। नविन तंत्र ज्ञान...., आम्हा शिकाव लागेल॥४॥ माझे ऑफिस ऑफिस , नका घेऊ हो टेन्शन। काम करुन आपले..., रहा नेहमी प्रस न्न॥५॥ माझे ऑफिस ऑफिस , करु उत्तम नोकरी। हेची जाणा श्रीसेवा...., मिळे पोटाला भाक री॥६॥ माझे ऑफिस ऑफिस , करू सारे मेहनत। नका धरू हो अपेक्षा.., फळ देईल समर्थ॥७॥

त्या ओठातिल शब्द मदनउत्कट होऊनी झरतात स्मितहास्याची लकेर स्वरमय खग चिमणे किलबिलतात बंद पापणी मन चंचल पर फुलाफुलात विहरतात चुंबुनिया मधुपराग सालस शीळ ओळ आळवतात कोण कळे ना प्रतिमा केवळ स्पर्श उणे दरवळतात शकुनगंधमय वास सदाही तळहृदयी वावरतात ......................अज्ञात