कविता

आयुष्यातल्या प्रत्येक वळणावर असो तुझा साथ काटेरी वाटेवर विश्वासाचा घट्ट हात शोधात अशा मी प्रेमा तुझ्या ओवाळून टाकीन जीव तुजवर , होशील का तू माझा सख्या ? ना कधी सोडून जाईन ना अंतर तुला मी देईन वचन हे माझे नाहीत नुस्तेच शब्द , नाही हे खोटे, ना हे म्रुगजळ, तुझे आश्रू सामावण्यात - सदैव माझी ओंजळ एकट्याने जगणे नाही हे इतके सोपे एकमेकांवर अवलंबून जगण्यात देखील वेगळीच मजा असते " काळजी करू नकोस , आहे मी " असे एकच प्रेरणादायी वाक्य अनेक अडचणींना सामोरे जाणे होते ज्याने शक्य पटेल तुला हे नक्की कधीतरी तेव्हा तू ही म्हणशील , हवं असं कुणीतरी -- प्रिया

वेदनेचे रूप आहे हिमनगाची सावली वाटते ते बेट तरते नाळ कोणी पाहिली आंधळ्या हृदयास दिसते कोणतीही माउली अधिकतर अंदोलनांच्या सुप्त वेठी काहिली लाट भर आघात अगणित पेटलेल्या मैफिली भेटले अज्ञात कोणी शोधते मन चाहुली वेध व्याधाचे इथे जाळीत माया गुंतली जाळ शीतल कोपले आणि समिधा गोठली एकले हे युद्ध तरिही संगरी प्रश्नावली उत्तरे संक्षिप्त कलिका कोष झाकुन राहिली गंध मदनाचे अधूरे झुळुक अवचित थांबली वादळे उठली; मुक्याने ऐन भाषा संपली ............................अज्ञात

राम राम मिपाकरहो, आपले एक आदरणीय सभासद आणि माझे ज्येष्ठ स्नेही श्री रामदास.. अर्थात, मिपाकर रामदास.. फार पाल्हाळ लावत नाही.. पण एकच सांगतो की हा एक अफाट प्रतिभा असलेला परंतु तेवढाच अगम्य माणूस आहे.. त्यांचा माझ्यावर लोभ आहे, आमचा दोस्ताना आहे हे खरं तर माझं भाग्य.. परंतु आपले हे रामदासबुवा तसे थोडे दूर दूर राहणारे, वाटल्यास थोडे बुजरे म्हणुया.. त्यांनी एक अप्रतिम मुक्तक लिहिलं आहे..आणि आज त्यांनी मला ते सहजच दाखवलं..

पर्वा एका सरकारी हापिसात कामासाठी गेलो होतो आणी नेहमी प्रमाणे वाट बघत ताटकळत उभा होतो. कडेला वाटलं माणसं बोलताहेत पण कबुतरं बोलत होती कालच्या दिवसात काय काय झालं? याचे हिशेब तोलत होती पहिलं दुसर्‍याकडे पाहुन मिष्किलपणे हसत होतं आणी त्यांच्या गमती पाहुन तिसरं मधिच घुसत होतं काल म्हणे पहिल्याला आख्खं कणिस मिळलं पण दुसर्‍यानं धक्का दिला आणी ते हवेतच गळलं थोड्याच वेळात कबुतरांची भली मोठ्ठी सभा भरली आणी आज चरायला कुठं जायचं? यावरच पहिली चर्चा ठरली कुणी म्हणलं किराणा दुकान आजचा पहिला ठराव आहे धान्यात दगडं-खायचा तिथं चांगला सराव आहे. दुसरा म्हणे सरकारि गोडाऊन कशाला मोकळं सोडायचं? पण त्या बेन्

एकदा ती माझ्याकडे आली माझ्या बरोबर चल म्हणाली हो म्हणायच्या आतच ती पकडुन हात घेउन गेली होतो सोबत आम्ही चालत कधी शांत कधी बोलत पायवाट निळसर न्व्हती संपत नभी चांदणे, चंद्र सोबत गोड गप्पा न्व्हत्या संपत सुरेल आवाज जणू कोकिलेगत मना मध्ये भासे दिव्य संगत नकळ्त सूर बासरीचे उंमलत हसताना ती बाहूली दिसायची बारिक डोळे मउ मउ गाल गालावर खळी नाजूक पडायची नयन शिंपल्यात जपावी वाटायची तरु तळी एका आम्ही बसलो मनीचे सारे तिला मि वदलो शब्द थरथरले माझे ओठात परी नजर थेट डोळ्यात हे "स्व्प्न" सारं पून्हा आठवायचं नाही झालो जागा तरी उठलो नाही खरंच विचारात पड्लो मी प्रेमा मध्ये तर पडलो नाही

भोजन नाही हा जमला बुभुक्षितांचा मेळा , आप्त ,स्वजन झाले भोजनासी गोळा , भोजनासी गर्दी झाली भारी , करती पहा कैसी मारामारी , गर्दी करती अन्ना भोवती , जैसी गिधाडे भक्षा भोवती , कोणी करेना कोणाची पर्वा , भ

खिशामध्ये हात घालुन काही तरी खात होता एका हातात हांडा घेऊन घाईघाईने जात होता रखरखीत ऊन्हात वहात होत्या घामाच्या धारा विचारले आम्ही त्याला कुठे जातोयस रे पोरा त्यानेही अगदी सहजतेने आम्हाला उत्तर दिले घरी आहेत आई वडिल तहाणेने व्याकुळलेले कष्ट करुन त्यांना आलेय थोडी कणकण पाण्यासाठी आमची होतेय अशी वनवन शेजारच्या गावामध्ये म्हणे टँकर येतोय दोनदा बघतो तिथे मिळ्तोय का पाण्याचा एखादा हंडा तसं तर धरण पण आहे आमच्या गावाच्या उषाला पण म्हणतात ना धरण उषाला अन कोरड घशाला आमच्या ही बाबतीत असच काही तरी घडलय धरणातले पाणी शेजारच्या जिल्ह्यांना सोडलय तुमच तर काय साहेब बिसलेरी बाटलीवर भागत हांडाभर पाण्यासाठी आम

. नाचते नार तोऱ्यात फार नखऱ्यात माळुनी गजरा चाळ ते पायी तालात छान डौलात खिळवती नजरा ओठिचे हास्य मधुजाल गाल ते लाल भान हुरहुरते होउनी दंग चोळीत तंग वेडात ध्यान भिरभिरते हातची काकणे नाद घालुनी साद दावती मेंदी ती अदा करतसे फिदा विसरुनी क्षुधा वाढती धुंदी चमकती नयन सोडुनी तीर हृदयात थेट ते त्यांच्या मेखला खास झुलवून हात अदबीन हाती ये त्यांच्या भिंगरी गरगरा फिरत राही भरभरा सावजा पाठी रंगता महल रंगात येतसे शीळ कुठुनशी ओठी पापी ते पोट बोटात नोट थाटात ओढ गाठीची थिरकतो ताल दावी कमाल ती नार नजर भेटीची .