कविता/लिखाण हा आपला प्रांत नाहि. जी लोकं हे करतात त्यांच्याबद्द्ल आपल्याला प्रचंड आदर आहे. मिका कवी म्हणुन ग्रेट आहेतच त्यामुळे खालील विडंबन करुन त्याना दुखवावं किंवा त्यांची खील्ली उडवावी असा विचार अजीबात नाहि. फक्त हे उत्स्फुर्त सुचलं म्हणुन लिहलं.

सात स्वरांतिल सूर वाहिले दूर राहिले काही सुप्त काहिली झाले त्यातिल उलगडले नच काही गुच्छ बांधले जपले मार्दव अंगिकारले देही विस्कटलेले तळी झाकले वर्ज्य न केले तेही श्वासांची स्पंदने गोमटी कधी विकल अवरोही आरोहात कथा वचनांच्या व्यथा गूढ संदेही विरघळल्या न जळाल्या समिधा दिशा पेटल्या दाही दाह जाहले प्रतिमा अंकित प्रियकर त्यात विदेही खेळ क्षणांचे दीर्घ वेदना कंड सुखावह तरिही तलम ओंजळी एकांताच्या जळ करतळ निर्मोही मेघ पापणीआड बिंब प्रतिबिंब स्वप्नवत पाही जीवन लयमय ऋतू आगळा चिन्मय पवन सदाही ..............................अज्ञात

समुद्राच्या अंगी आवेग भिनायला भरतीची जोड लागते . संध्येला कातर व्हायला सूर्यास्ताची वेळ लागते . चातकाच्या आतुरतेला वसंताची ओढ लागते . पाण्याला नितळ व्हायला स्वच्छ सूर्यप्रकाश लागतो . मातीला गंधाळायला पहिल्या पावसाची सर लागते . प्राजक्त ओघळायला पहाटेची साथ लागते . मोगर्‍याला गजरा व्हायला धाग्याची गाठ लागते . मऊ साय धरायला दुधाला धग लागते . साध्या पाण्याचे थंडगार तुषार व्हायला कड्यावरुन कोसळावे लागते . हवेला कुंद व्हायला धुक्याची हाक लागते . इतकचं काय, चंद्र उठून दिसायलासुद्धा रात्रीचे आंगण अन् चांदण्यांचे कोंदण लागते . पण तुझं तसं नाहीये गं तुझं...