आजकाल(म्हणजे अगदी गेली ५ वर्ष सुद्धा)फेसबुकवर ब्राम्हण/ब्राम्हणेतर वादाला नुस्तं उधाण आलय.प्रत्येक जण अगदी आपापली पेजेस करण्यापासून ते ग्रुप्स तयार करण्यापर्यंत अगदी पेटलाय. मी जेंव्हा स्वतःला ब्राम्हण समाजातला घटक म्हणुन पाहातो,आणी आपल्या ऐतिहासिक चुका/घोडचुका तसेच आपल्या समाजबांधवाचे/भगिनिंचे त्याच चुकांची पुनरावृत्ती करणारे वर्तन पाहतो.तेंव्हा मला मोठी गंमत वाटते.आपल्या धर्मातल्या अन्यायी भुमिका/वर्ण श्रेष्ठत्वाचे अहंकार...इत्यादी अनेक गोष्टी आहेत.त्या पाहायच्या नाहीत.समजुनही घ्यायच्या नाहीत. केवळ विरोधकांना नामोहरम करणारी आत्मप्रौढीकडे झुकणारी खंडन/मंडन प्रक्रीया चालु ठेवायची.

(पुढील काव्य हे मंगलाष्टक्च्या लयीत वाचावे) घातला दारी मंडप लग्नाचा, खर्च तो बहु केला… पार्टी हळदीची दिली सर्वा, नाचुन जीव बहु थकला…. एवढे धुंद रात्रनृत्य ते झाले, सकाळी आम्बे हळदी मदतीला ….

कविवर्य बा.भ.बोरकर यांची माफी मागून, माझ्या पूण्याच्या भूमीत, गड्या प्रदूषणाचे ढग | कड्या कपारी मधोनी, धूर निघे भकाभक || माझ्या पूण्याच्या भूमीत, उन्हाळ्यात घामाच्या धारा | पावसाळ्यात दारापूढे, बनती रस्त्यांच्या नद्या || माझ्या पूण्याच्या भूमीत, काळी माती काळे पाणी | एके काळी या मातीत, सुवर्ण नांगर फिरवला जाइ || माझ्या पूण्याच्या भूमीत, इतिहासाची पाळेमूळे | आणि अडकतात वादात, आमच्या इथले पुतळे || माझ्या पूण्याच्या भूमीत, परप्रांतीयांची रे रास | 'भाऊ', 'दादा' शब्द गेले, बनले भैया सगळेच || माझ्या पूण्याची भूमीही, असे विद्येचे माहेरघर | विद्वत्तांची परंपरा, आहे इथुनच थोर ||